Reisverslag Peru

Kustgebied

 

Google fotoalbum

 Hoogvlakte, Kustgebied, Incavolk, Noord en Zuid Amerika


Dordrecht - De twintigdaagse rondreis naar Peru is een langgekoesterde wens van Wim. In juni was het eindelijk zover. We gingen bij Joran van der Sloot op bezoek, maar waren van plan wat 'minder lang' te blijven. We verbleven in Miraflores, de wijk van Lima, waar de hotels en het casino staan. Het is een reusachtige wijk gelegen langs de kust, die geldt als een van de duurste van de stad. Het is het begin van een rondreis, die ons zal brengen bij de Nasca-lijnen, Balestas eilanden, Arequipa, Colca Canyon, Puno, de heilige vallei, Cusco, Machu Picchu, etc. Peru ligt in de Andes, een gebergte ontstaan door het omhoog drukken van een reusachtige aardschol over de volle lengte van Zuid Amerika. Het kustgebied ligt alleen bij Lima op zeeniveau. Voor de rest is de 'kust' vooral een woestijnachtig dunbevolkt gebied tot wel twee kilometer. Het grootste gedeelte van het land bestaat uit een hoogvlakte, die drie/vier kilometer boven het zeeniveau uitsteekt. Je komt onderweg net niet boven de vijf kilometer. Het hart van het Incarijk lag rond de stad Cusco en strekte zich ten tijde van de Spaanse verovering in de Andes uit over alle buurlanden. Het beroemde Machu Picchu ligt feitelijk in de jungle. Het is een enclave van het Incarijk in het Amazonegebied.  Het ligt prachtig, maar het heeft eigenlijk weinig te maken met het echte Peru van de hoogvlakte. 

Lima is best een aardige stad, maar echt enthousiast konden we er niet van worden. We kwamen voor het toverachtige Peru en dan is een miljoenenstad aan de kust met wat Spaanse bebouwing niet hetgeen waarvan we enthousiast worden. Rond het centrum is een mooi plein, wat bebouwing, wat paleizen, een klooster, een kathedraal en wat musea. We deden een rondrit door de stad. Het was een gekkenhuis door het lopende wereldkampioenschap voetbal. Normaliter gaat dat volkomen aan ons voorbij. Maar een Nederlandse voetballiefhebber had het ongeluk begaan zijn vakantie op een volkomen ongeschikt moment te plannen. Daardoor hebben we meer van het WK meegekregen, dan in de afgelopen dertig jaar. De kathedraal is mooi van binnen. We hadden een gids, die er uitvoerig over uitweidde. In de kathedraal mocht gefotografeerd worden in het klooster niet. Sommigen deden het toch. Langs de kust ligt een strand gelegen op enige afstand een steile rotswant, waarboven de rest van de stad ligt. We hebben gegeten in een winkelcentrum op de rand van de afgrond.

Langs de kust gaan we op weg naar Nasca en Arequipa. Onderweg wordt een uitstapje gemaakt per boot naar de Balestas eilanden. Dat zijn eilanden bezaaid met pelikanen, luid schreeuwende meeuwen, zeeleeuwen, pingu´ns, etc. Op de boot wordt je op je plaats gesnoerd met veiligheidsgordels. Iedereen krijgt een zwemvest om. Eigenlijk zijn er te weinig. Je moet er niet aan denken, dat ze werkelijk nodig zijn. Twee buitenboord motoren laten je over de zee stuiteren tot je wat puntjes uit het water ziet steken. Ter plaatse aangekomen is het oorverdovend lawaai. De rotsen zijn overdekt met vogels en ander levende wezens. Spectaculaire foto's en video's kunnen geschoten worden.

Cultuur ontstaat overal op de wereld doordat er plaatselijk een overvloed aan voedsel is, die een gedeelte van de bevolking ontslaat van de noodzaak zelf achter hun maaltijd aan te gaan. Voorts dient het vrijgestelde deel van de bevolking zich bezig te houden met cultuuruitingen, die de tand des tijd doorstaan. De piramiden in Egypte zijn de bakermat van onze beschaving geworden uitsluitend en alleen doordat ze gebouwd zijn van extreem duurzaam materiaal. Ook in Amerika hebben diverse volkeren indrukwekkende sporen van hun aanwezigheid achter gelaten. Een beroemd voorbeeld zijn de Nasca-lijnen. Een pre incavolk heeft zich bezig gehouden met het graven van ondiepe geultjes in een enorme vlakte. Vanuit het vliegtuig kun je de resultaten van hun werk nog steeds goed gadeslaan. Het zicht is sterk afhankelijk van het licht en de hoogte, waarvan je hun werkzaamheden bekijkt. Aangezien ze toen nog niet beschikten over vliegtuigen is het onduidelijk hoe ze zelf de resultaten van hun werk hebben gadegeslagen. Er staat ergens midden op de vlakte een toren van enige tientallen meters hoog, die je kunt beklimmen. Dan zie je inderdaad de Nasca-lijnen. Vanuit het vliegtuig is het veel mooier en spectaculairder. Maar als je minder hoog staat, zoals de makers, dan zijn het gewoon betekenisloze greppels in de woestijn.

Het Andesgebergte, Peru, Chili en alle landen gelegen langs de stille oceaan zijn feitelijk woestijnstaten. Dat zit hem vooral in de heersende zeestromingen. Terwijl wij onze voorspoed en goede leven in Europa hebben te danken aan een warme zeestroming afkomstig uit het Caribisch gebied, kampt men langs de hele westkust van Zuid Amerika met een koude golfstroom afkomstig uit het Zuidpoolgebied. Deze stroming is ideaal voor de visvangst, maar niet voor het in de lucht brengen van grote hoeveelheden waterdamp. In Lima regent het bijvoorbeeld vrijwel nooit. Al het vocht is daar afkomstig van de rivieren en de ochtendmist. Dat geldt voor de complete kust van Zuid Amerika over duizenden kilometers. Het water komt uit de Andes. Het is altijd te weinig. Het land is buitengewoon vruchtbaar. De grond is erg doorlatend en houdt het water niet vast. Met pompen kun je vanaf vijftig meter diepte grondwater oppompen. Ook kun je het aanvoeren met aquaducten vanuit de bergen. Voor de rest is er simpelweg geen druppel gemakkelijk toegankelijk water, tenzij toevallig het landschap vijftig meter naar beneden duikt. Onder een oase ontstaan door de aanwezigheid van een enorme kuil in het landschap.

Voor mensen gewend aan zeeniveau is het nodig om het lichaam enige tijd de gelegenheid te geven te acclimatiseren en voldoende bloedplaatsjes aan te maken voor een verblijf op grotere hoogte. De typisch Spaanse stad, Arequipa, is een oord gelegen relatief dicht bij de kust, maar ruim boven de twee kilometer, waar men zich kan voorbereiden op het doorklimmen naar de grotere hoogten van de rest van Peru.  Ook ondanks deze voorzorgmaatregelen blijft een verblijf op drie/vier kilometer hoogte geen genoegen. Het is een aardige stad met een kathedraal, kloosters en uitzicht op een reeks spectaculaire bergen rondom. We hebben er een paar dagen doorgebracht, hijgend en steunend als een molenpaard. Er zijn excursies en je kunt een rondrit maken met een open toeristenbus. Het verblijf is daardoor alleszins genoeglijk...

Spanjaarden van rijke familie hadden indertijd opmerkelijke gewoonten. Ook in katholiek Nederland zag je dat wel. Het eerste kind/zoon droeg zorg voor het voortbestaan van de familie. Het tweede kind werd aan de kerk gegeven. Hoe het ging als door een ongeluk of ziekte het eerste kind doodging hebben we niet kunnen achterhalen. Zodra je eenmaal aan de kerk was gegeven, dan was er geen weg terug. Alle dochters uit rijke familie ondergingen per definitie hun opvoeding in kloosters. Het werd in die tijd van levensbelang geacht, dat vrouwen als maagd het huwelijk in gingen. De enige manier om dat te verzekeren was je dochters onder de hoede van de nonnen te stellen. Kloosters waren ontoegankelijk en compleet afgegrendeld van buitenstaanders. Eenmaal in het klooster was het enige contact met buitenstaanders slechts mogelijk door een traliewerk in de aanwezigheid van een tweede non. Terwijl de maagdelijke meisjes terugkeerden in de wereld bij hun trouwen, zagen echte nonnen hun familie pas weer bij (na) de dood.

In Arequipa waren twee vooraanstaande kloosters. We bezochten ze beiden. De een was voor mannen en de ander voor vrouwen. Het Katharina klooster was bedoeld voor rijke vrouwen. De tweede dochter uit ieder rijk gezin ging het klooster in. Bij de stichting van het klooster hield dat in dat je familie een huis bouwde of kocht binnen de kloostermuren. Daar verbleef je de rest van je leven samen met een aantal bedienden om te bidden. Het was een enorme eer voor je familie. Maar voor de betrokkene was het wat minder. Je was immers voorgoed een gevangene van het klooster. Je kwam nooit buiten. Alleen de bedienden kwamen nog wel eens buiten. Later werd er in Spanje besloten, dat de gelofte van armoede het wonen in een eigen huis met eigen bedienden niet meer toestond. Van de ene dag op de andere moesten de kloosterlingen slapen op een gezamenlijke slaapzaal, eten uit een gezamenlijke keuken en ze moesten hun eigen was doen. De individuele huizen vervielen tot ruines. Pas recentelijk zijn de huizen naar aanleiding van een aardbeving gerestaureerd en worden vol trots getoond aan de toeristen.

  Hoogvlakte