Reisverslag Madeira

Canarische eilanden

 

Google fotoalbum

Canarische eilanden


 

 

Dordrecht - Madeira is een van de eilanden, die midden in de Atlantische Oceaan liggen en die tegenwoordig een dankbaar vakantieoord zijn als het bij ons thuis wat minder aangenaam is. De afgelopen kerst gingen we er samen met Jan naartoe om 'de foto's over te maken'. Het is een relatief nat en steil eiland. Voorts is het Portugees. Dat in tegenstelling tot de Canarische eilanden, zoals Tenerife en Gran Ganaria, die bij Spanje hoorden. Het heeft daardoor een totaal ander karakter, dan de relatief nabij gelegen Spaanse eilanden. Het vergde de Portugese kolonialisten enige inspanning om het eiland daadwerkelijk in bezit te nemen. Slechts op enkele plaatsen langs de kust kun je op een beschaafde manier aan land gaan. Voor de rest is het een steile klim. Het eiland is eeuwenlang gebruikt als tussenstop naar Amerika. De Engelsen hebben het gedurende de Napoleontische oorlogen een poosje beheerd. Ze zijn er ook wijn  gaan verbouwen. Niemand drinkt het tegenwoordig meer, maar de wijngaarden zijn er nog...

 

 

Zoals alle eilanden in deze regio heb je een natte en een droge kant. Dat zit hem in de heersende winden t.w. de passaat. Deze voert voortdurend vochtige lucht aan vanuit één richting, die bij het opstijgen tegen de vulkanische bergrug uitregent aan de natte kant. Madeira is relatief vochtig, omdat het over de volle lengte in deze luchtstroom ligt. Bij de Canarische eilanden wordt de korte kant van het eiland geraakt. De belangrijkste stad is Funchal. Daar gebeurt alles. De Europese gemeenschap heeft recentelijk een groot aantal wegen aangelegd. Duurde het voorheen enige uren om van de ene kant van het eiland naar de andere te komen. Tegenwoordig ben je er in een half uurtje. Vroeger schuurden de toeristenbussen met het dak tegen het dak van de tunnels tussen Sao Vincente en Porto Moniz. Tegenwoordig is het eiland net een gatenkaas. Elk dorp is bereikbaar via keurige in de rotsen uitgehakte tunnels. Langs de zuidkust loopt een vierbaans snelweg meer door dan langs de rotsen. Je kunt in een half uurtje van het hotel naar het vliegveld.

 

 

We zaten ditmaal in een vijf sterren hotel op enige kilometers van de kust. Je moest kruip door sluip door via steile weggetjes omhoog om het te bereiken. Zonder de gehuurde auto was het onbereikbaar geweest. Het hotel moet het hebben van families in de zomer. Als het langs de kust ondraaglijk heet is, is een hotel gelegen op ca 800 meter een verademing. Er is een zwemparadijs. Het oorspronkelijke landhuis is uitgebreid met een enorme vleugel met kamers en een restaurant. Desondanks is het een echt familiehotel gebleven. Als je wilt internetten breekt enige paniek bij de receptie. Maar uiteindelijk lukt het wel. Het restaurant heeft een uniek niveau. Niet iedereen zal er van houden. Maar de kok is gespecialiseerd in Madeirese visgerechten. Nergens op het eiland krijg je ze beter...

 

 

In Zuid Europa neemt men de kerst serieus. Dus dat heb je ook op een Portugees eiland als Madeira. In de kerstperiode is het hele bewoonde deel van het eiland overdekt met kerststalletjes. In Funchal tref je groepen inwoners, die spontaan optreden. Nergens in de verre omtrek is een toerist te bekennen. Op het eiland kun je heerlijk eten, mits je van vis houdt. Het is niet duur en je kunt dan bij het beste restaurant in de verre omtrek eten zonder failliet te gaan.

 

 

Hoewel... Op eerste kerstdag is het behelpen, omdat alles dicht is. We zijn ruim een uur aan het zoeken geweest, voordat we een uitspanning vonden, die open was en die iets te eten had. We namen het duurste wat ze in huis hadden. Het waren kennelijk borrelhapjes. We kregen een schotel met inktvis en schelpjes. Het was een enorm werk om wurmend met een spelt aldus iets in de maag te krijgen. Best grappig. De lekkerste vis is de Espada. Dat is een vis, die op grote diepte leeft en prachtig wit vlees heeft. We aten het op tal van plaatsen. Nooit was het tweemaal hetzelfde. Een unieke ervaring is het flamberen in Santa Clara, een dorpje gelegen langs de kust bij Funchal, waar de restaurants huis aan huis zitten. Ze doen het zover we kunnen nagaan slechts in één restaurant. We waren er de twee voorgaande keren ook. Inmiddels is het wat groter geworden door het erbij trekken van het buurrestaurant. Ze flamberen vrijwel alles, vlees, vis, bananen, crêpes, etc.

 

 

Het eiland is zeker in de winterperiode spectaculair qua natuur en weersomstandigheden. Strand hebben ze er niet of nauwelijks. Beroemd zijn de natuurlijke zwembaden bij Porto Moniz. De golven slaan over de klippen en verversen aldus het water in de zwembaden. Vrijwel niemand zwom. Want in de winter met lucht en watertemperaturen van onder de twintig graden peinst een Portugees er niet over om te gaan zwemmen. Een land zoals Nederland, waar het zelden warmer is, kunnen ze zich nauwelijks voorstellen. Overal heeft men bij de hotels verwarmde zwembaden. Het is niet raadzaam met blote voeten te proberen de zee in te gaan. Het was onstuimig weer. In prachtig tegenlicht iemand, die desondanks bij het fort van Funchal de golven trotseerde.

 

 

Een van de bekendste plekken van Madeira is Monte gelegen in de heuvels boven Funchal. Je kunt er tegenwoordig naartoe met een kabelbaan. Terug kun je met de beroemde sleeën. Je neemt dan plaats in een mand met glijders. Twee begeleiders zorgen ervoor, dat alles goed gaat. Je glijdt dan de steile heuvel af richting Funchal. Vroeger werd het gebruikt om nuttige lading naar beneden te brengen. Tegenwoordig zijn het uitsluitend toeristen. Met de taxi kun je weer terug voor de verdere bezichtiging van het plaatsje. Er staat een beroemde kerk en er is een feeëriek pleintje. Daarna gaat het weer terug naar de stad met de kabelbaan. Onderweg heb je een prachtig uitzicht over de stad en de baai. Op de heenweg is het wat fraaier dan terug, omdat het weer in namiddag minder wordt. Madeira is nu eenmaal bekend om de vier seizoenen per etmaal. Dat moet je letterlijk nemen...

 

 

Op de zeer vochtige heuvel zijn door de jaren heen nogal wat Engelsen neergestreken en hebben zich uitgeleefd in tuinkunst. Er zijn meerdere belangrijke tuinen. We bezochten een ons nog niet bekende orchideeëntuin. Niet eenvoudig te bereiken. De weg erheen was ongelooflijk steil en smal. Daarna gingen we naar de bekende botanische tuin. Je hebt in alle richtingen prachtig uitzicht. Er is een kabelbaan naar Monte en je kunt er een kopje koffie nemen of lunchen.

 

 

Het eiland moet het van de natuur hebben. Beroemd zijn de Levadawandelingen. Levada's zijn kanaaltjes, die water vervoeren van de natte kant van het eiland naar de droge kant en waar het gebruikt wordt voor de landbouw. Het eiland is nogal onherbergzaam, maar om water te transporteren heb je kanaaltjes nodig, die relatief horizontaal lopen. voor het onderhoud van de kanalen lopen er vaak paadjes langs de Levada's. Deze worden heden ten dage gebruikt voor wandeltochten. Je hebt ze in allerlei categorieën. Er zijn toeristen, die een arrangement nemen, waarbij ze van de ene Levada naar de anderen worden gebracht. Elke dag in een ander hotel. Sommige van deze tochten zijn tamelijk bar. Voor vrijwel alle wandelingen is hoogtevrees een groot probleem. Dus aanbevolen schoeisel: "Hoge hakken..."

 

 

Het kostte enige moeite de anderen ervan te overtuigen, dat er bij een bezoek aan Madeira tenminste één Levada wandeling gemaakt moest worden. Het is handig als het daarbij goed weer is, want voor elke wandeling moet je de bergen in. Mist en regen is dan niet prettig. Vanaf de hoogvlakte gelegen op ca 1200 meter werd met een speciaal busje afgedaald naar het begin van de bekendste wandeling. Het water van de hoogvlakte verzameld zich daar in een soort 'putje' en wordt door tunnels naar de kust geleid t.b.v. de landbouw. Je hebt allerlei mogelijkheden. De gemakkelijkste wandeling is naar de waterval. Je kunt als alternatief naar de 25 fonteinen. Echter je kunt er ook een dagtocht van maken en via een tunnel afdalen naar de kust. Het is dan wel handig als je een zaklantaarn bij je hebt. Alleen bij de waterval aangekomen heb ik aan een stel Duitsers gevraagd om een 'spectaculaire' foto te maken...

 

 

Madeira kent een groot aantal spectaculaire natuurgebieden. Zoals reeds genoemd, is er een hoogvlakte. Die is niet alleen in gebruik voor het verzamelen van water, maar er zijn ook diverse boerderijen, die zich bezighouden met hoeden van koeien. Er lopen diverse wegen over de vlakte. Op hoogtijdagen zie je overal lokale bevolking picknicken. Overal staan borden, die waarschuwen voor loslopende koeien. Erg talrijk zijn ze niet. We slaagden erin om er eentje goed op de foto te krijgen. Het bereiken van de hoogvlakte vereist een goede auto, want je moet via steile weggetjes met vaak ernstig beschadigd asfalt omhoog. Soms rijd je daarbij in de wolken. Op andere momenten heb je prachtig uitzicht over de dalen. Een stuurfoutje en je ligt zo honderd meter lager in de afgrond...

 

 

De natuur op Madeira is ronduit adembenemend. Het heeft alles om een oprecht fotograaf intens gelukkig te stemmen. Wolken, afgronden, kapen... Je hebt ze in overvloed. De een nog mooier dan de andere. Belangrijk is dat de beelden niet alledaags zijn. Het zeer wisselende weerbeeld geeft prachtige wolkenluchten. Hetzelfde landschap wisselt door dit soort externe invloeden voortdurend van uiterlijk. In het fotoalbum staan meer dan 100 foto's, waarbij het landschap centraal staat. Het was moeilijk kiezen welk landschap het zou moeten winnen. Boven wat foto's, die in aanmerking kwamen als foto om kennissen en vrienden een goed en gelukkig nieuw jaar te wensen.

 

 

Madeira heeft langs de kust allerlei steile bergwanden en kliffen. Van bovenaf kun je prachtige foto's nemen. Linksboven het vissersplaatsje Camara de Lobos. Gelegen nabij de hoogste klif van Europa. Dank zij het winderig weer is de foto ongewoon scherp. Rechtsboven een beeld van de baai van Funchal. Vooraan in de baai ligt Santa Clara. Een schattig dorpje met ontelbare restaurants. Je kunt van daaruit ook naar boven met de kabelbaan naar Monte en de Botanische tuin. Helemaal aan de andere kant van de baai op een heuvel sloegen wij het wereld beroemde jaarlijkse vuurwerk van Madeira gade. Zo nu en dan doofde het zeer professioneel opgezet vuurwerk slechts enkele meters boven ons hoofd uit. Het cruiseschip resp. een zusterschip ervan ligt er elke dag. Het was feitelijk de redding voor Santa Clara. De dagelijks stroom met cruisegasten zijn de kurk, waarop de restaurants drijven. De toeristenhotels liggen immers wat verder weg op de vooruitstekende kaap achterin en om de bocht. Dat is eigenlijk wat te ver om gezellig naar de stad te wandelen.

 

 

Madeira is ook bekend om zijn kleurrijke huisjes. Dagelijks gaat een stroom bussen naar de andere kant van het eiland, waar in het plaatsje Santana er een aantal bewaard zijn gebleven. Onze reisgenoot Jan Lutje Schipholt is een geloofwaardige aanvulling van het beeld. Dit huisje staat vlak naast een restaurant, waar we de grootste kotelet, die we ooit gezien hebben op het bord kregen. Gelukkig was het niet allemaal vlees, want op onze leeftijd zitten we niet meer te wachten op een stuk vlees van een half meter lang. Kennelijk is het vlees afkomstig van een koe. Helaas hebben we er geen goede foto van. Ieder van ons begon direct botten en vet te scheiden van het goede vlees, voordat we op het idee kwamen dit bijzondere fenomeen op de foto te zetten...

 

 

We hadden ditmaal voor de volle negen dagen, dat we op Madeira waren een autootje gehuurd. Elke dag werd systematisch een ander stuk van het eiland onder handen genomen. Via de snelweg kun je binnen een half uur aan de andere kant van het eiland zijn. Maar je kunt ook via de oorspronkelijk weg hetzelfde traject afleggen. Adembenemende vergezichten, ontelbare bochten, steile afgronden zijn dan je deel. Boven Funchal met uitzicht over de baai het onderstaande landhuis. De prachtige opgaande trappen en terrassen zijn omzoomd met zacht gekleurde beelden, waardoor het geheel smaakvol blijft.

 

 

Overal op het eiland zijn er projecten van de Europese gemeenschap. De Spaanse en Portugese eilanden in de Atlantische oceaan worden beschouwd als achterstandsgebieden. Buiten het toerisme is er bijna niets. Dat heeft een enorme uittocht van jeugd naar het vasteland op gang gebracht. Het is de landen en de Europese gemeenschap wat waard om deze uittocht tot staan te brengen. Daartoe is er geïnvesteerd in wegen, zoals je ook overal ziet bij de nieuw aangesloten Oost Europese landen. Op diverse plekken langs de kust heeft men simpele kabelbanen gebouwd. Voor een paar euro kun je op en neer naar het strand 100 meter lager. In Santana is een pretpark gebouwd. In Porto Moniz is er een aquarium. Het toerisme is daarmee op Madeira feitelijk opnieuw uitgevonden...

 

 

Vis is de gangbare bron van eiwitten op Madeira. Overal heb je vissershavens, waar vis aan land wordt gebracht. Hierboven een foto van de haven van Camera de Lobos. Voorts ook een prachtige foto van het grote Jezusbeeld met Wim en Jan boven de rode bloemen. Aan het einde van het jaar is er vuurwerk in Funchal. De toeristen uit hotels ver in de omtrek worden naar een heuvel vlak bij de stad gehaald om te komen kijken. Gedurende een half uur vliegt het vuurwerk je om de oren dat horen en zien je vergaat...