Tenerife

Canarische eilanden

 

Google fotoalbum

Canarische eilanden


Dit jaar was Tenerife de bestemming van onze kerstreis. Het is een wonderschoon eiland. Het heeft een volkomen eigen karakter, dank zij de werkelijk enorme vulkaan van 3,5 kilometer op het midden van het eiland. Qua oppervlak is het de grootste van de Canarische eilanden. Maar door de vulkaan 'del Teide' en de bergketen, die zich in de lengteas over het eiland uitstrekt, is de hoeveelheid bruikbare landbouwgrond in vergelijking met bijvoorbeeld Gran Canaria beperkt. Het eiland heeft als alle andere Canarische eilanden een uitermate aangenaam klimaat. Zelfs midden in de winter is het er goed toeven. Gedacht moet worden aan temperaturen van rond de 25 graden in de middag. Voorheen was het daardoor een dure bestemming. Sinds de invoering van de Euro is dat niet meer het geval. Alles is er nu werkelijk spot goedkoop...

Het was voor Kras Reizen een nieuw soort reis. De deelnemers gingen met het vliegtuig naar luchthaven van Tenerife. Daar stond een auto klaar, waarmee deelnemers naar het eerste van drie hotels konden rijden, steeds gelegen in een andere regio van het eiland, zodat verplaatsingen beperkt konden blijven. Desondanks deden we in deze week meer dan 1000 kilometer. Het eerste hotel lag in een klein plaatsje aan de droge kant van het eiland op zevenhonderd meter hoogte. Het lag in Arico Nuevo. Arico bestaat uit meerdere gehuchten. Zoals wel vaker was het 'nieuw' genaamde deel verreweg het oudste. Het is een zogenaamd 'Rural' hotel.  Er zijn er meer in die streek. Zulke hotels hebben slechts drie of vier kamers. Je begrijpt niet hoe de uitbater ervan kan leven. Het hotel was een museum op zich. De eigenares was erg blij met ons bezoek. Alles was stijlvol ingericht. We kregen tot driemaal toe een fles wijn aangeboden. Tot onze verbijstering mochten we er aan het einde van het bezoek niet eens voor betalen. 

Tenerife moet het in sterke mate hebben van het natuurschoon. Je kunt er wandelen, zwemmen en eindeloos over kronkelige weggetjes van het ene uitzicht naar het andere rijden. Het belangrijkste wonder van het eiland is de vulkaan. Er loopt een weg onder langs over de hoogvlakte. Je kunt hem van twee kanten af berijden. Hij is vanuit het westen veruit het mooiste. Daar heb je allerlei vreemdsoortige rotsformaties, die in de ochtend schitterend in het licht liggen. Vanuit Arico zijn we over de oude hoofdweg naar het westen gereden voor de klim naar de hoogvlakte. Het was al twaalf uur voor we aan de voet van de vulkaan waren bij de kabelbaan, die je naar 3700 meter kan brengen. Onderweg zijn we tientallen keren gestopt om foto's te maken van het schitterende landschap. Op de hoogvlakte liggen op kilometers afstand van elkaar vier uitspanningen, waar je een redelijk maal kunt nuttigen onder het genot van het schitterend uitzicht op de hoogste berg van Spanje.

Jaren geleden ontstond er een dispuut over de vraag hoe Amerika bevolkt was geraakt met indianen. Diverse tegenstrijdige theorieŽn stonden tegenover elkaar. Enerzijds waren er de vikingen en de landbrug tijdens de ijstijd. Anderzijds was er Tor Heyerdahl, die meende dat Egyptenaren uit de tijd van Ramses de oversteek hadden kunnen maken met het bovenstaande bouwsel. Zijn theorie werd ondersteund door vreemdsoortige bouwsels, die enige gelijkenis vertonen met de piramiden in Egypte. We zijn er wezen kijken. Kosten nog moeite zijn gespaard om de bouwsels en de tocht van Tor Heyerdahl in beeld te brengen. Het vaartuig ziet er niet bijzonder zeewaardig uit. Maar hij is er inderdaad in geslaagd er een heel stuk mee te komen. Met wat meer geschikte vaartuigen moet het mogelijk zijn om deze oversteek redelijk succesvol te maken. Meerdere geslaagde oversteken kunnen plaats gevonden hebben in de afgelopen 100.000 jaar. Of de Egyptenaren daar inderdaad een zinvolle bijdrage aan geleverd hebben, moet wat mij betreft, betwijfeld worden.

Dank zij de Europese gemeenschap is de economische ontwikkeling hoopvol. Er is tegenwoordig langs de kust een vierbaans snelweg. Maar eeuwen lang was het een van de armste delen van Spanje. Na Gran Canaria is het tegenwoordig veruit de grootste toeristische bestemming van de Canarische eilanden. De inwoners van de hoofdstad en het binnenland lijken er niets van gemerkt te hebben. Er zijn twee vliegvelden. In het noorden aan de droge kant zit het massa toerisme rond Playa de las Americas. Over een afstand van twintig kilometer strekt zich een kilometers brede zone met hotels en appartementen uit langs de kust. Aan de regenkant ligt langs een vulkanische rotskust Puerto la Cruz en wat andere kleine toeristenplaatsen.

Het tweede hotel lag in Bajamar met prachtig uitzicht op de rotskust van lavagesteente. De golven van de oceaan beuken met grote regelmaat de kust. Onder het hotel lagen twee zwembaden, die met enige regelmaat ververst werden met zeewater door overspoelden golven. In de ochtend en de avond zijn deze wat hoger. Dan is het mogelijk prachtige foto's te maken van hoog opspattend water. Ik heb mij die kans niet laten ontgaan. Na bestudering van de situatie kwam ik tot de conclusie, dat de meest spectaculaire foto genomen zou kunnen worden vanaf het einde van de pier. Elke tien golven zat er een hoge tussen, die het water vijf meter deed omhoog springen. Maar echt gevaarlijk was het niet, omdat het water weer rechtstandig naar beneden viel. Zo gezegd zo gedaan. Op de zesde foto kunnen jullie het moment zien, waarop ik en mijn camera getroffen werden door de een op de vijftig golf, die juist wel gevaarlijk was. Ik kreeg een stortvloed van minstens een kubieke meter water over mij heen. Deze kamera heeft de rest van de vakantie dienst geweigerd door het binnengekregen water....

Op het eiland kunnen een dozijn schitterende wandelingen gemaakt worden. Hoewel we geen wandelaars zijn, besloten we toch om de mooiste wandeling bij de 'Barranco del Infierno' te gaan maken. Het maximaal aantal bezoekers per dag is begrenst tot 200 om de kwetsbare natuur niet teveel te belasten. Daardoor is het beheer van de wandeling zorgvuldiger, dan je aantreft elders in de regio, waar de toeristen met bussen vol worden aangevoerd en allerlei optimisten op naaldhakken met brancards in veiligheid moeten worden gebracht. Er moet niet te licht worden gedacht over zulke wandelingen. Een goede conditie en voorbereiding is gewenst. Er staan overal bordjes om aan te geven hoe ver je gevorderd bent. Minder geoefende wandelaars zouden zeker moeten overwegen tijdig terug te keren. Het is drie en een halve kilometer naar de waterval. Het eerste stuk aan het begin van het ravijn is het mooiste. Het gebruikte kenmerk 'middelzwaar' is voor vrijwel iedere ongeoefende loper van boven de vijftig te zwaar. Dat bleek ook toen twee leden van ons gezelschap de lavawandeling gingen maken. Hij was onvergetelijk, maar bleek tevens neer te komen op honderden meters omhoog en omlaag klauteren over moeilijk terrein. 

Zo'n 95% van de toeristen komt nooit buiten het hotel en hun strand. Het is daarom bepaald niet eenvoudig om elders op het eiland een behoorlijk restaurant te vinden. De inwoners van Tenerife zelf eten zelden buitenshuis. Er zijn wat barretjes met eetgelegenheid, die sluiten om zes uur 's avonds. De betere restaurants zijn open van 14:00 tot 17.00 en van 20.00 tot 24.00. Dat zijn geen handige tijden voor een toerist, die afhankelijk is van het daglicht: 7:00 tot 19:00. De Spanjaarden, de meeste toeristen en de arme eilandbewoners hebben geen eetcultuur. Wel is het eten ontzettend goedkoop en zijn de porties enorm. Een idee is om uitsluitend een voor- en een nagerecht te nemen. De wijnen zijn erg goedkoop, omdat er geen accijns op zit. We hebben diverse voortreffelijke wijnen gedronken voor nauwelijks meer dan 15 euro. 

Als specialiteit op het eiland hebben ze kleine aardappeltjes gekookt in hun schil. Dat blijkt een redelijk alternatief voor friet. De frituur is meegekomen met de toeristen. Alles wat ook maar enigszins in aanmerking wordt in dezelfde olie gegooid. Soms kun je de olie van straat af ruiken. We bestelden een keertje eend met sinaasappelsaus. De eend was de frituur ingegaan en het kostte enige moeite om hem van gefrituurde kip te onderscheiden. We hebben de moed niet gehad om een oudjaar diner te nemen. Kreeft met patat uit de frituur trok ons niet erg.

Het plaatsje Garachico was eens de haven en het economische hart van het eiland. Langs de natte kant van het eiland zijn maar weinig plekken, waar je op een prettige wijze het water kunt bereiken. Overal is het ontzettend steil. Het plaatsje licht op een rotsplaat ontstaan door recente vulkanische activiteiten. Pas in de laatste eeuwen heeft Santa Cruz de Tenerife de leidende rol overgenomen. Aanvankelijk meenden we de vruchten van het werk van projectontwikkelaars te zien, toen we langs de kust afdaalden. Beneden aangekomen bleek het om een leuk en echt oud plaatsje te gaan. Vooraan bij de rotsen liggen een aantal natuurlijke zwembaden. Tijdens stormachtig weer kan het flink spoken. Vandaar dat allerlei potentieel waardevolle grond langs het water gebruikt wordt voor sportaccommodaties. Bij de kerk staat een klooster, dat tegenwoordig wordt gebruikt als museum. Daar kun je zien hoe en wanneer de lavastromen de rotsplaat hebben gevormd en voor het laatst de stad compleet in de as hebben gelegd.

In tegenstelling tot de nieuwe landen van de Europese gemeenschap is Spanje er wat laat bij met de structuurfondsen van de Europese gemeenschap. Naast ontzettend veel natuur en platteland heeft Tenerife ook de grote stad in de vorm van San Cristobal de la Laguna en Santa Cruz de Tenerife. Op het ogenblik staan beide steden stevig in de steigers. Over een jaartje of wat beloofd het wat te worden. Nu belemmeren de steigers toch wel een beetje het uitzicht op al dat schoons. In de oude hoofdstad 'Laguna' is het meeste bewaard gebleven. Met de navigator werd een parkeergarage gevonden en urenlang hebben we door het wandelgebied in het oude centrum gedwaald.

Er zijn een aantal bouwwerken met allure, maar ook is er bebouwing van slechts een/twee verdiepingen hoog, die hoewel uniek zich slechts met moeite staande kan houden tegen het geweld van de hoogbouw rondom. In Santa Cruz zijn er hele straten, waar op vijf meter uit de gevel van schattige huisjes met nieuwbouw worden aangevuld. Het was nog niet klaar. Daardoor is het moeilijk te beoordelen of dit een gruwelijke wandaad of een interessante vernieuwing is. Als je een beetje in de buurt van de gevel blijft, dan zie je de torenhoge bebouwing een paar meter verderop vrijwel niet meer.

Meerdere dagen hebben we met de auto over het eiland gedwaald. Dat gaat goed als je de navigator gewoon laat meelopen zonder een bestemming op te geven. De verschillende mogelijke routes tekenen zich dan lang van te voren af, zodat je de mooiste optie kiezen kunt. Tientallen vergezichten zijn je deel, als je de oude hoofdweg neemt wat meer naar het binnenland. Beroemd is de onderstaande drakeboom. Het is en soort vetplant. Hij staat in een botanische tuin bij het plaatsje Icod de los Vinos. Waarschijnlijk zijn het meerdere in elkaar gegroeide planten. De ingang ligt wat verscholen achter de winkels. Er staan er meer, maar deze is verreweg de grootste. De hele stad leeft er in feite van. Er is een splinternieuwe parkeergarage uitgehakt in de weg er naartoe. Het is ook voor de rest een leuk plaatsje met prachtig uitzicht over de kust.

De laatste dag zijn we langs de kust richting Faro de Teno gereden. Deze vuurtoren ligt op de uiterste westpunt van het eiland. Onderweg deden we de drakeboom en het plaatsje La Orotava. Ook deze plaats ligt een paar honderd meter boven de kust met prachtige uitzichten. Meerdere paleizen zijn de moeite van het bezoeken waard. Boven de stad ligt een mausoleum. Het is samen met de tuinen er omheen vrij voor het publiek toegankelijk.