Sri Lanka

Bevolking

 

Google fotoalbum

Hoofdpagina, Bevolking, Tempels, Landschap, Tsunami


 

Visserij is de belangrijkste eiwitbron op het eiland. Je kunt het overal krijgen, is niet duur, goed van kwaliteit en smakelijk. Dat is bij het nuttigen van andere vleeswaren niet vanzelfsprekend. Door het Boeddhistische karakter van het eiland is het eten van dieren een enigszins omstreden bezigheid. Een echte Boeddhist eet zelden vlees. Onze gids was een overtuigd Boeddhist en probeerde ons voortdurend van de heilzaamheid van zijn levensovertuiging te vertellen. Dat geeft een totaal ander beeld, dan we kennen van onze reizen in India, waar je Hindoe resp. Moslim gidsen aantreft, die hun verslagen kleuren met de eigen godsdienst. De vis is in overvloed aanwezig rond het eiland en wordt massaal aan land gebracht. Dat gebeurt via schepen en kustvisserij vanaf het strand. Voor de houdbaarheid wordt veel ervan gedroogd op het strand alvorens het doorverkocht wordt aan de handelaren. Direct na het verlaten van het vliegtuig werden we meegenomen naar plaatselijke dorp, fabriek resp. vismarkt. Mijn fototoestel kwam rechtstreeks uit het ruim van het vliegtuig en was door en door afgekoeld. Daardoor hebben de foto's een merkwaardig zweem. Alles binnen en buiten het toestel zat onder de kleine waterdruppeltjes van de condens...

 

 

Het drogen van vis duurt enkele dagen. Er is ook een hoop zout bij gemoeid. De bereiding ervan door de plaatselijke bevolking zal wel iets weg hebben van de bereiding van stokvis. Om het weer eetbaar te krijgen werd dat vroeger in Nederland langdurig geweekt in melk. De vis wordt aan land gebracht met kleine eenpersoonsbootjes, meer persoonszeilscheepjes en via ophalen van netten vanaf het strand. Zeker een tocht op zee met de eenpersoonsbootjes is meer een kwestie van in dan op het water. Overal zie je vissers volledig gekleed drijfnat het water ingaan resp. opgaan in bootjes. In dit klimaat is zonnebrand kennelijk een groter probleem, dan het drogen van kleren. Later bij ons hotel waren meerdere groepen vissers bezig op deze wijze netten binnen te halen. Het net wordt eerst de zee op gebracht met een klein rooibootje en daarna met man en macht binnengehaald. Er ontstaat op het strand daarna spontaan een markt, waar de verse vis direct wordt doorverkocht aan de plaatselijke bevolking resp. handelaren.

 

 

Het is een welvarend eiland, waar niemand honger of armoe hoeft te lijden. Zeker nu de bittere Tamil oorlogen achter de rug zijn. Hoewel rijkdom en armoede natuurlijk een kwestie van definitie is. Voedsel is er in overvloed dank zij de duizend waterreservoirs verspreid over het hele eiland, die twee oogsten per jaar mogelijk maken. Overal zie je van die rommelige winkeltjes, waar in principe van alles te koop is. Import van luxe artikelen uit het westen of oosten is duur. Maar Wifi en mobiele telefoons zijn massaal aanwezig. Het ontvangen en versturen van e-mails is geen enkel probleem. Het ophalen van grote hoeveelheid beeldmateriaal daarentegen is zelden mogelijk. Dagelijks wist ik meerdere malen mijn mail te checken en mijn werkzaamheden als bestuurslid van de werelddambond inhoud te geven.

 

 

Overal zijn mensen begonnen artistieke gaven te ontwikkelen. Op de vismarkt een mannetje met Cobra en een fluit. In Kandy werden we vergast op de klassieke dansen, die je ook ziet elders in de omgeving, zoals India, Thailand, e.d. Na afloop van de dansen mocht een aparte groep met vuurdansers optreden. Van relatief grote afstand slaagde ik erin om het inslikken van een brandende lans te fotograferen. Ook werd er door een bed met gloeiende kolen gelopen. Altijd een raadselachtige act. Want de voeten zijn immers van onderen buitengewoon zacht en kwetsbaar. Het schijnt vooral een kwestie te zijn van rustig doorlopen. Een van de leden van ons gezelschap mocht het eventjes proberen en getuigde dat het goed te doen is...

 

 

Tijdens de eerste dagen hadden we nogal te lijden onder de moessonregens. Wegen waren afgesloten. Paraplu's werden massaal aangeschaft. Programmaonderdelen werden omgegooid. Het was zelfs naar Sri Lankese begrippen uitzonderlijk. Om een compleet verregende dag werden we naar een grote hal gebracht met een 'groothandel' van groenten en fruit. De regen kletterde op het dak. Maar de hal stond er nog. Dus we gingen er maar vanuit, dat hij terwijl we er verbleven ook nog wel eventjes zou blijven staan.

 

 

Tijdens de laatste excursie met een boot door de moerassen kregen we demonstraties van nuttige activiteiten als kaneel gereedmaken voor de markt en het vlechten van matten t.b.v. palmdaken. Een groot vertrouwen in de waterdichtheid van de daken was na afloop niet ons deel. Maar we zaten tenminste droog. Ook op Sri Lanka hebben ze iets met koeien. Het is wat minder stringent dan op het vaste land van India. Maar zo nu en dan zie je een verdwaalde koe onbekommerd rondlopen op drukke autowegen. Iedereen rijdt zo goed en zo kwaad als het gaat om deze dwaze medeweggebruikers heen.

 

 

Een bekende manier van kustvisserij is het beklimmen van een paal in de branding. De plaatselijke bevolking doet het niet meer. Speciaal voor de toeristen hadden een paar oude mannetjes zich met nephengels geposteerd op een paar palen midden in de woest golvende zee. Zoals gebruikelijk liet Edwin zich niet weerhouden om zelf ook op zo'n paal te klimmen voor een foto. Hij liep door het vuur bij de vuurvreters, hielp de boeren in de rijstvelden en ging vissen met een nephengel. Bemoedigd door dit voorbeeld volgde ik en tal van andere mensen uit onze groep zijn voorbeeld om vereeuwigd te worden op de foto midden tussen het rondspattende water.

 

 

Tempels