Vietnam

Verboden stad

 

Google fotoalbum

 Hoofdpagina, Landschap, Mensen, Pagodes, Oorlog


 

 

Een verenigd Noord en Zuid Vietnam is een uitvinding van de laatste tijd. Eeuwenlang bestond het uit twee rijken, die al dan niet in verbinding stonden met delen van Laos en Thailand. De steden Hanoi en Saigon lagen in de delta van een grote rivier. Daardoor was daar voedsel in overvloed. Bij Da nang ligt een bergrug, die een effectieve grens vormt tussen noord en zuid. Er is echter ook een (verenigd) keizerrijk geweest. De hoofdstad daarvan lag in Hue (Noord Vietnam vlak bij de grens met Zuid Vietnam). Het was georganiseerd op dezelfde manier als het Chinese keizerrijk met een verboden stad vergelijkbaar met die in Beijing. Gebruikte kleuren voor de paviljoens zijn typisch Chinees. Ook hier hadden de keizers dank zij een enorm aantal vrouwen nauwelijks tijd voor het besturen van het land...

 

 

Tijdens onze reis was het subtropisch Noord Vietnam in de winterperiode. Regencapes, paraplu's en versomberde foto's door de regen beschaduwde enigszins het bezoek aan de mooiste stad van Vietnam. We bezochten naast de verboden stad ook het nooit gebruikte mausoleum van de laatste keizer. Het lag in een waterrijk gebied, waar je ook in de zomerperiode goed toeven kunt als keizer, wiens enige taak was 'grootsheid' uit te stralen. De staat van onderhoud laat wat te wensen over. Er zijn maar beperkt fondsen beschikbaar om de gebouwen voor verder verval te behoeden. Wim is daar als restauratiearchitect dol op. Sommige paviljoens zijn reeds gerestaureerd. Andere dreigen bij de eerste de beste windvlaag in te storten.

 

 

De verboden stad is ook heden ten dage nog een plaatje zelfs als het regent. Het bestaat uit een fort, een enorme vesting met een brede gracht en een reeks keizerlijke paviljoenen. Tijdens de oorlog en de bombardementen van Nixon op Noord Vietnam kwamen de vietnamesen op het idee dat het veilig was binnen de verboden stad voor Amerikaanse bommenwerpers. Tot de Amerikanen er genoeg van hadden en er toch een bommentapijt neerlegden. Meer dan de helft van het keizerlijk complex werd daarbij vernietigd. Op het ogenblik is men bezig stukje bij beetje de schade te herstellen. Het onderstaande paviljoen is natuurlijk splinternieuw. Maar daar maken ze zich nergens in het verre oosten echt druk over. Als iets vervallen is, wordt er gewoon een nieuw paviljoen gebouwd. Over een paar jaar is de verboden stad weer ongeveer, zoals het 150 jaar geleden was. Deels doorleefd en deels splinternieuw...

 

 

Zowel in China als Vietnam verzamelden keizers grote aantallen vrouwen. Het was een enorme eer om uitgekozen te worden als vrouw van de keizer. Het deed er dan wat minder toe of je de keizer ooit in persoon zou ontmoeten. In de praktijk had een keizer een aantal favorieten, die zijn bed deelden en de anderen 100 of meer vrouwen waren muurbloempje. De leiding van dit hele circus lag bij de eerste vrouw. Normaliter was dit de eerste vrouw, waarmee de keizer trouwde. Deze koos elke nacht de vrouwen, die in aanmerking kwamen om het bed te delen van de keizer. Het halve complex diende om deze enorme schare vrouwen te huisvesten.

 

 

Het werd tijdens dit bezoek niet helemaal duidelijk of dit keizerrijk eveneens werd bestuurd door eunuchen. En of prinsen en gewone mannen welkom waren binnen het complex. Men was immers voor de komst van de DNA-test als de dood, dat de opvolger van de troon wellicht niet echt afstamde van de keizerlijke lijn. Zoiets als geschiktheid voor de functie speelde nauwelijks een rol...

 

 

Het vrouwendeel van de verboden stad is redelijk bewaard gebleven. Boven een van de talrijke poorten. Je kunt zien, dat hij weliswaar gerestaureerd, maar echt oud is. Het hele complex was overwoekerd met overdekte gangen, waar de keizer en zijn vrouwen zich verplaatsen konden zonder blootgesteld te worden aan de zeker in de zomer moordend hete zon. Voor een van de paviljoenen van de keizerin stonden negen grote ketels gevuld met water. Het doel daarvan was niet helemaal duidelijk. Voor het blussen van branden zou je toch met een ketel wel toe moeten kunnen...

 

 

Er was binnen het complex een compleet theater. Voor toeristen worden er optredens gehouden. Wij zaten op de voorste rij. De euro maakt ons tegenwoordig tot de kapitaalkrachtigste toeristen, die er rond lopen. Het was een kleurrijk en spectaculair geheel. Het is leuk om veertig man zich uit de naad te zien werken voor acht rijke toeristen uit Nederland. Eerlijk gezegd moet je er niet aan denken om hier keizer te worden. Een uurtje kattengejammer en rondspringende artiesten begint behoorlijk te vervelen, als je het elke avond moet aanhoren...

 

 

 Landschap