Vietnam

Mensen aan het werk

 

Google fotoalbum

 Hoofdpagina, Verboden stad, Landschap, Pagodes, Oorlog


 

 

Tijdens de reis hadden we twee gidsen. Mao was afkomstig uit Noord Vietnam en An uit Zuid Vietnam. Man en vrouw, twee totaal verschillende persoonlijkheden. Mao is een afgestudeerd academicus, die een cursusje Nederlands heeft gedaan. An heeft heeft zeven jaar in Nederland gestudeerd en is afkomstig uit een gegoede Zuid Vietnamese familie. We zijn direct begonnen het Nederlands van Mao een beetje bij te spijkeren. Hij kan nu foutloos het zinnetje "Liesje leerde Lotje lopen langs de Lange Lindelaan. Toen Lotje niet langer wilde lopen liet Liesje Lotje staan." uitspreken. Eerlijk gezegd hadden de meeste echte Nederlanders in onze groep er ook wat moeite mee. Als afscheid hebben we het boekje van Mao cadeau gedaan met honderden van dit soort onmisbare Nederlandse uitdrukkingen.

 

 

In Hoian verbleven we enkele dagen. Het is een leuk stadje gelegen aan een prachtige rivier vlak bij het strand met honderden winkels en restaurants. We deden er een fietstocht. We bezochten het strand en tweemaal de stad. Bij de buren naast het hotel bestond de gelegenheid een kookcursus Vietnamees eten te doen. We leerden er springrolletjes te maken. Dat zijn van die in rijstpapier opgerolde stukken geraspte en gesneden groenten. Je kunt er ook een grote garnaal in stoppen. We hebben er gedurende de reis tientallen van gegeten. Toevallig ben ik er niet echt en liefhebber van. Eerst ben je een uur aan het fijnsnijden van de groenten. Daarna mag je de boel in rijstpapier rollen. We kregen een heel pakket rijstpapier mee voor thuis. Daarna moest het kort in de kokende olie. Het resultaat was zeer divers. Van zwart geblakerd tot vrijwel rauw. Gelukkig hebben we nu weer gewoon eerlijk Hollands eten...

 

 

Tijdens dit weekend hadden ze een korenfestival vanuit de hele regio. Deelnemers vanuit IndonesiŽ, Singapore, Thailand, China, etc. waren aanwezig met koren. 's Avonds waren er in de verlichte stad overal optredens. Je kon over de hoofden van de mensen lopen. De volgende dag was er een optocht, waarin je de deelnemers nog eens goed kon fotograferen. Naast het festival was er een lichtfeest. Op de rivier lagen allerlei mythologische wezens. De plaatselijke bevolking liet drijvende papieren schelpjes los met een kaars erin. Voor 10.000 dong (30 cent) had je er al een. Hier twee dames van ons gezelschap, die hun zojuist voor veel geld aangeschafte bootjes te water lieten...

 

 

De volgende dag na de kookcursus teruggegaan naar de stad voor wat foto's, slenteren, de optocht en maaltijd. De stad ligt aan de rivier. Enkele malen per jaar komt de zee omhoog en stuwt het water de rivier in. Dan staat de stad een halve meter tot een meter onder water. Zolang je maar geen parketvloer neemt, is dat niet echt een probleem. Het is gewoon een kwestie van tijdig de meubelen van de begane grond naar de eerste verdieping brengen. Op het water vissersboten en de plaatselijke pont. Hij is niet echt vol. Daar kan nog veel meer bij. De kwaliteit van de restaurants is wisselend. De eerste avond bracht Mao ons naar een werkelijk voortreffelijk restaurant. De tweede avond gingen we naar de buren voor de afwisseling. De kip was nu alleen visueel herkenbaar...

 

 

We maakten gedurende de reis diverse boottochten. Daar krijg je tal van opmerkelijke manieren van voortbewegen te zien. Ik had het best eens een keertje willen proberen. De gids zag het kennelijk niet zo zitten om allerlei toeristen een duik in het niet zo schone water van de Mekong te laten nemen. Het is simpelweg een kwestie van de horizon recht te houden. Tijdens de fietstocht een ondernemende boer, die anticipeerde op het toerisme door zijn buffel met jong langs de weg op te stellen. Waarschijnlijk verdiende hij aan de fooien van toeristen meer dan aan het maandenlang daadwerkelijk m.b.v. van deze buffel rijst verbouwen. In Dalat stond bij het keizerlijke zomerverblijf de onderstaande prachtig versierde scooter. Kennelijk bedoeld voor pas getrouwde stellen, die mooi op de foto wilden...

 

 

De eiwitten in Vietnam komen voornamelijk van de visvangst. De rijst eten de mensen zelf op of exporteren ze naar de rest van de wereld. Vlees is een luxe. Biefstuk werd ons meerdere malen voortgezet. Kennelijk hebben ze er weinig ervaring mee. Niet bijzonder geschikt voor mensen met een kunstgebit. We bezochten een vissersdorp. De vloot bestaat uit honderden kleine schepen, die een paar kilometer de zee opgaan en uit dit soort drijvende manden. Ze worden dichtgesmeerd met koemest. Het vereist enige handigheid om je ermee voort te bewegen. Het was erg warm. De plaatselijke bevolking dook met enige regelmaat volledig gekleed in het water om af te koelen. Wij zochten weer snel onze airconditioned bus op om verder te reizen...

 

 

Tijdens de fietstocht hielden we stil bij een tafereel, waarbij een aantal bootjes geroeid door iemand op de achterplek met grote vaart op elkaar invoeren, terwijl de tweede persoon aan boord met een stok keihard op de rand van de boot sloeg. Het was nogal lawaaiig. Zeker voor de vissen onder water, die ook nog te maken hadden met de trilling. Kennelijk was het de bedoeling aldus de vissen in de netten te jagen.

 

 

Onder een handelaar in manden en hoeden. Een van ons gezelschap kocht een hoed en liep daar de hele vakantie mee rond zonder last te hebben van regen of zonneschijn. Het is net alsof je een paraplu/parasol op het hoofd hebt en toch je beide handen vrijhoudt. Rijst wordt in Vietnam in enorme hoeveelheden geproduceerd. Je kunt het opeten, exporteren en je kunt er papier van maken om te schrijven resp. spingrollen of loempia's mee te maken. Hier de installatie, waarmee je papier kunt maken. De rijst wordt gemalen en met water in een bak gedaan. Met een pollepel wordt het vervolgens over de hete steen gegoten. Een soort pannenkoeken bakken dus. De klep gaat eventjes naar beneden tot het papier klaar is. Daarna wordt het van de hete steen geschraapt en te drogen gehangen op de rekken achter de vrouw. Sommige van ons gezelschap hebben het geprobeerd. Er is daarbij veel van de dagelijkse productie verloren gegaan...

 

 

 Pagodes