Vietnam

Vietnamoorlog

 

Google fotoalbum

 Hoofdpagina, Verboden stad, Landschap, Mensen, Pagodes


 

 

Vietnam zelf wil de oorlog zo snel mogelijk vergeten. Alle leden van de groep echter behoorden tot de generatie, die de Vietnam oorlog indertijd intensief hebben meebeleefd en die ontzettend nieuwsgierig zijn over wat er nu werkelijk is gebeurd. De beide gidsen afkomstig uit Noord en zuid Vietnam waren teleurstellend zwijgzaam. Ook in het oorlogsmuseum in Saigon kun je weinig nieuwe informatie verwachten. Dat museum toont persfoto's, veertig jaar geleden gemaakt door Westerse journalisten. Ze hebben zelfs niet de moeite genomen de oorspronkelijke foto's op te vragen. De beroemde napalmfoto, die feitelijk het einde betekende van de Vietnam oorlog, is pukkelig. Bij elke tentoonstelling in het westen over de oorlog heb je beter materiaal. Ook de getoonde film is een grijs gedraaide videoband, die recentelijk is gedigitaliseerd. Vijf en dertig jaar na het maken van de foto van mensen hangend aan een helikopter, die vanaf de Amerikaanse ambassade als laatste Saigon verlaten, zou je wel wat beters verwachten...

 

 

Het oorlogsmuseum in Saigon is vooral gewijd aan de grootste publicitaire ramp, die de Amerikanen is overkomen in de oorlog t.w. 'Agent Orange'. De Amerikanen kampten in Zuid Vietnam met een hinderlijk guerrilla. Met een relatief klein aantal mensen wisten de Vietcong een enorm Amerikaans leger bezig te houden. Echter ook een guerrilla leger kan niet van de lucht alleen leven en behoeft bevoorrading. Er was gedurende de hele oorlog intensieve bevoorrading vanuit Noord Vietnam naar de strijders in het zuiden via oerwouden van Laos en de bergachtige delen van Zuid Vietnam, later bekend geworden als de Ho Chi Minh route.

De Amerikanen kwam op het idee, dat dit wat minder gemakkelijk zou gaan als daar geen oerwouden meer zouden zijn. Er zijn onkruidverdelgende middelen, die impact hebben op eenzaad resp. tweezaadlobbigen. Granen zijn eenzaadlobbig. De gemakkelijkste manier om graanvelden van onkruid te ontdoen, zijn onkruidverdelgers voor tweezaadlobbigen. Bomen zijn tweezaadlobbig. Dit is dan ook het soort middel, dat Amerikanen zijn gaan uitstrooien vanuit vliegtuigen over de oerwouden in de buurt van grens tussen Noord en Zuid Vietnam.

Het ging om enorme hoeveelheden. Het middel zelf is, mits goed gefabriceerd, in principe niet bijzonder gevaarlijk voor mens en dier. Echter bij de productie van het middel kan gemakkelijk een verontreiniging ontstaan met dioxine. Dat is ook de reden, dat deze onkruidverdelger in de landbouw niet meer gebruikt wordt. Dioxine is een van de gevaarlijkste giffen, die er bestaan. Ze ontstaan met name bij het verwarmen/verbranden van koolwaterstoffen bij een te lage temperatuur. Verbrandingsovens om huisvuil te verbranden hebben ermee te maken.

De verontreiniging met dioxine was niet erg groot gezien de enorme hoeveelheden, die uitgestrooid zijn over de oerwouden van midden Vietnam. Volgens het museum gaat het om een totaal van 14 kilo op 47.000.000 liter onkruidverdelger. Evenwel gebleken is, dat de verontreiniging met dioxine buitengewoon onplezierige gevolgen heeft voor mensen, die er mee in aanraking komen. Gerapporteerd zijn aandoeningen bij zowel Vietnamese als Amerikaanse militairen. Nakomelingen van mensen, die in aanraking zijn gekomen met dioxine, blijken te lijden aan misvormingen. Vermoedelijk waren fabrikant en militaire leiding op de hoogte van de verontreiniging. Echter ze hebben de gevolgen ervan onderschat. De foto's van misvormde kinderen sloegen in het westen in als een bom...

 

 

We bezochten gedurende de reis twee militaire faciliteiten van de Vietcong. De eerste was gelegen in een kunstmatig aangelegd moeras in de Mekong delta. Het betrof een kamp, dat gedurende de hele oorlog onzichtbaar is gebleven voor de Amerikanen. Het lag omringd door tenminste tien Amerikaanse kampen. Een daarvan lag op slechts een kilometer afstand. Dit kamp kon alleen verborgen blijven door geen enkele zichtbare activiteit te ontplooien. Het bestond uit een aantal hutjes. Je kunt te voet en met de boot door het gebied heen varen. Wij deden het per boot. De militaire waarde van een kamp, dat geen enkele zichtbare activiteit mocht ontplooien, is vanzelfsprekend wat beperkt...

 

 

Een ook nu nog verbijsterend fenomeen is de aanwezigheid van enorme tunnelstelsels in de buurt van Saigon. Het zou volgens de gidsen gaan om enkele duizenden kilometers. De eerste tunnels werden aangelegd tijdens de 'Franse oorlog' de oorlog direct voorafgaand aan de 'Amerikaanse oorlog'. Met mandjes en simpele schepjes werden kilometers tunnels aangelegd. Aanvankelijk wilde de leiding van het Amerikaanse leger simpelweg niet geloven, dat ze bestonden. Verhalen over als bij toverslag verdwijnende Vietcongstrijders werden afgedaan als sprookjes. De hoeveelheid werk gemoeid met het graven van een tunnel is enorm. De militaire betekenis ervan is relatief gering, behalve als de tegenpartij niet weet dat ze bestaan. Echter later is door de Amerikanen intensief gezocht naar deze tunnels. Een speciaal korps bijgenaamd de tunnelratten hield zich bezig met het onschadelijk maken ervan.

 

 

Speciaal voor de toeristen is een aantal nieuwe tunnels gegraven. Ze zijn wat groter en breder dan de oorspronkelijke tunnels. Ingangen werden zorgvuldig gecamoufleerd. Overal in de bossen rondom werden valstrikken aangebracht. Ook in de tunnels zelf zaten boobytraps om binnendringende Amerikanen te verwonden. Toch krijg je als kritisch toeschouwer twijfels over de militaire betekenis van deze tunnels. Zelf ben ik door een tunnel van zestien meter gekropen. Je kunt als toerist ook kiezen voor 25, 31 of 200 meter. Het is verschrikkelijk daar beneden. De luchtventilatie is een voortdurende bron van zorg... 

 

 

Zulke tunnels werden aangelegd in relatief onbewoonde delen. Alleen hoog gelegen gebieden zijn geschikt. Ook hier wordt een film getoond. Het is een gedigitaliseerde versie van een grijs gedraaide propagandafilm van veertig jaar geleden. Je moet gewoon niet goed bij je hoofd zijn om met de hand zulke tunnels te graven en je daar doorheen te begeven. Op deze locatie was er sprake van drie lagen van met elkaar verbonden tunnels. De bovenste laag was de feitelijk woonlaag. Daar zijn de keukens, werkplaatsen en rustplaatsen voor strijders. Daaronder liepen twee lagen met vluchttunnels. Desgevraagd naar de bestendigheid van zulke tunnelstelsels tegen gas en drukbommen bleef men het antwoord schuldig...

 

 

Het is vanzelfsprekend, dat water een grote vijand is voor een tunnel. In Wikipedia wordt het tunnelcomplex van Củ Chi ook beschreven. Echter de genoemde bescherming van het complex tegen gas met 'watersloten' is vanzelfsprekend volslagen nonsens. Niets is zo rampzalig voor een dergelijke tunnel als water. Zulke tunnels kun je alleen aanleggen in gortdroge gebieden. Als je zulke tunnels gedeeltelijk onder water zet, dan zakt de grond van boven en opzij naar binnen en is ieder doorgang onmogelijk. Bijvoorbeeld onder een rijstveld loopt een tunnel reddeloos onder water. Je krijgt hem nooit meer droog. Het lijkt ook geen prettige bezigheid om je dertig meter onder de grond door zo'n waterslot van het ene deel van het stelsel naar het andere deel te begeven. Zeker niet als je dat dagelijks moet doen.

 

 

Vietnam is buitengewoon zwijgzaam over de omvang en samenstelling van het guerrillaleger in het zuiden. Ze willen ook vandaag nog suggereren, dat het louter mensen afkomstig uit Zuid Vietnam waren, die de strijd aanbonden met de Amerikanen. Vermoedelijk bestond het leger echter voornamelijk uit militairen afkomstig uit Noord Vietnam. Een belangrijk keerpunt in de oorlog was het bekende Tet-offensief. Tot volslagen verrassing van de Amerikanen doken op 30 januari 1968 opeens overal vandaan de Vietcong strijders uit de grond en openden de aanval. Het succes van het offensief was beperkt. De Amerikanen voerden massaal versterkingen aan en verpletterden de Vietcongstrijders. Het moge duidelijk zijn, dat ten tijde van het offensief er honderdduizenden strijders tegelijk actief moeten zijn geweest. Zonder een duidelijke Noord Vietnamese inbreng was dat natuurlijk niet mogelijk geweest...

 

 

 Hoofdpagina