Duitsland

Dresden

 

Google fotoalbum

Berlijn, Erfurt, Potsdam, Mecklenburg, Diversen, Duitsland


 

 

Na de overnachting in Erfurt ging de tocht richting Praag verder langs Dresden. In de avond hoefden we pas Hans en Eddy op te halen van vliegveld, zodat we tijd hadden voor een kort bezoek en een lunch in een van de mooiste steden van Duitsland. We waren er tien jaar geleden ook geweest. Het was onherkenbaar verandert. De vorige keer was het centrum een losse verzameling monumenten zonder enige samenhang omgeven door bomkraters. In tegenstelling tot andere steden van het voormalige Oost Duitsland heeft men hier de tijd genomen voor de restauratie van de monumenten. Het begin nu eindelijk wat te worden.

 

 

Het communistische Oost Duitsland had zich beperkt tot conserveren van hetgeen gespaard was gebleven na de vuurstorm en het neerhalen van de omliggende beschadigde bebouwing. Voorts hadden ze het gebied vol gezet met typische Oostblok flatgebouwen. Zodat na de wende een serieuze poging tot reconstructie van de oorspronkelijke situatie mogelijk bleek. Eerst zijn de Oostblok flatgebouwen verwijderd. Jarenlang was de binnenstad van Dresden meer een soort verrot gebit met een aantal prachtige paleizen omgeven door het grote niets. Tegenwoordig heeft men aanvang gemaakt met het integreren van het geheel. De beroemde Frauenkirche werd opnieuw opgebouwd en vormt nu het hart van de nieuwe binnenstad. Over tien jaar ziet niemand meer, dat er ooit een bombardement is geweest.

 

 

Volgens Wikipedia vond het geallieerde bombardement op Dresden plaats in de nacht van 13 februari en op 14 februari 1945. De Duitse stad Dresden, de beroemde barokstad en oude hoofdstad van het Keurvorstendom Saksen, was tot dan slechts enkele keren licht getroffen door de Amerikaanse luchtmacht, maar dit waren enkel secundaire acties. Veel Duitsers gingen ervan uit dat het unieke historische centrum van Dresden niet aangevallen zou worden en vluchtten er dus heen; velen van hen waren afkomstig uit het oosten van Duitsland dat in die periode door de Sovjet-Unie werd veroverd.

 

 

"Begin 1945 maakten de geallieerden zich op voor het eindoffensief tegen Duitsland. Onderdeel daarvan was het uitvoeren van zogenaamde tapijtbombardementen op steden met als strategisch doel zoveel mogelijk schade en slachtoffers te veroorzaken en zo het Duitse moreel te breken. Daarbij kwam nog het indirecte effect dat de Luftwaffe zich steeds meer moest beperken tot luchtverdediging van Duits grondgebied en steeds minder van haar capaciteit kon inzetten ter ondersteuning van de eigen grondtroepen. Zo werd eind 1942 nog 40% van de Luftwaffe gebruikt ter ondersteuning van de Wehrmacht aan het oostfront; eind 1943 werd nog hooguit 20% daarvoor ingezet. Naast deze globale doelen was het bombardement van Dresden meer specifiek bedoeld het belangrijke spoorwegknooppunt in Dresden te treffen en zo de Duitse aanvoer naar het oostfront af te snijden. Hiermee kwamen de geallieerden eindelijk tegemoet aan de al veel eerder in de oorlog door de Russen gevraagde directe militaire steun aan hun operaties."

 

 

"Tot zover de officiële doelen. Volgens sommige bronnen zou aan geallieerde zijde het echte doel van het bombardement zijn geweest te laten zien waartoe de geallieerden zo nodig in staat waren, als waarschuwing aan de steeds dichterbij komende Russen. In dit licht bezien, was het dan ook geen "gewoon" (als men dat al zo kan noemen) bombardement. Het brein achter operatie Thunderclap (donderslag) was de Engelse luchtmaarschalk Arthur Harris die in Dresden hetzelfde wilde bereiken als eerder in Hamburg (1943): een vuurstorm. Het principe hiervan is om éérst een groot aantal brandhaarden te veroorzaken, dicht bij elkaar, die tezamen, als één grote brand, alle zuurstof in de nabijheid verbruiken waarna de verder nodige zuurstof uit de omgeving wordt aangezogen, wat wind veroorzaakt; hoe meer vuur, des te meer wind die tot een storm aanwakkert. In Dresden waren alle voorwaarden voor een vuurstorm aanwezig: een oude, deels van hout gebouwde binnenstad, bestaande uit kwetsbare historische panden en nog maar nauwelijks gebombardeerd."

 

 

De onvoorstelbare behoedzaamheid, waarmee gerestaureerd wordt, is van de foto's af te lezen. Overdreven schoonmaken van gebouwen, zoals overal elders steeds vaker ziet gebeuren, is nagelaten. Elk oorspronkelijk detail is behouden gebleven. Beeld voor beeld is uitgenomen, gerestaureerd of vervangen door een exacte kopie. Het roet van de Trabantjes en de bruinkool zit deels nog op de gebouwen. Dat maakt het moeilijk om er echt treffende foto's van te maken. Boven een blik op het oude Koninklijke paleis en wat kerken langs de rivier. Onder een foto van de "Semperopera". Een waarlijk reusachtig gebouw nog steeds in gebruik voor het vertonen van Opera's. Niet echt fraai, maar ongetwijfeld voldoet het prima...

 

 

Naast het middeleeuwse paleis van de aartshertog van Dresden staan er diverse andere paleizen. Het fraaiste is het onderstaande. Het is niet groot, maar bijzonder elegant. Net zoals andere Duitse vorstendommen in het oosten van Duitsland deed Saksen mee aan de race naar het oosten. Het gebied tussen de Oeral en Duitsland was in de Middeleeuwen nauwelijks bevolkt. Er zijn koninkrijken geweest van Polen en Litouwen. Vanuit Pruisen, Mecklenburg-Vorpommern en Saksen trokken de kolonisten richting het oosten. Eeuwenlang waren de Oostzeestaten het speelterrein van de Duitse ridders, Zweden en Russische Tsaren. De Saksen hadden aanvankelijk een Aartshertog. Een reden voor de enorme bouwwoede van de latere Saksische koningen was het verlangen om te promoveren tot een echte koning. Aansluiting werd gezocht met het koningrijk Polen. Wikipedia zegt er onder andere over:

"August II, bijgenaamd de Sterke (Dresden, 12 mei 1670 - Warschau, 1 februari 1733) was keurvorst van Saksen (waar hij Frederik August I genoemd werd) van 1694 tot 1733 en koning van Polen en grootvorst van Litouwen van 1697 tot 1704 en van 1709 tot 1733. Hij werd in Dresden geboren als een zoon van Johan George III van Saksen en Anna Sophia van Denemarken. Hij trouwde in 1693 Christiane Eberhardine van Brandenburg-Bayreuth. August werd de Sterke genoemd door zijn fysieke kracht, maar ook vanwege het aantal kinderen. Soms wordt gesteld dat hij 354 kinderen had verwekt, bij diverse maîtresses. Hij erkende er evenwel acht."

 

 

Erfurt